Over Bruce Korthout en Atlas Training

Als kind had ik flink overgewicht. Op mijn 13e begon ik met boksen — en dat veranderde alles. Binnen een paar jaar transformeerde ik van een onzekere jongen naar een atletische tiener. Die ervaring leerde me wat discipline en de juiste begeleiding kunnen bereiken.

Vanaf mijn 16e gaf ik al hobbymatig sportlessen. Vrienden wilden weten hoe ik het deed en vroegen of ik ze wilde helpen trainen. Zonder het te beseffen was ik sinds 2009 al aan het coachen — en ik vond het geweldig.

In 2010 begon ik mijn opleiding Sportcoördinator. Drie jaar later ging ik bij Defensie, waar ik verliefd werd op outdoor training en obstacle running. Na mijn tijd bij Defensie haalde ik mijn Personal Trainer certificaat bij Fitvak en in 2015 maakte ik Atlas Training professioneel: Atlas Training was geboren.

Bruce begon zelf op zijn vijftiende met fitness. Die vroege ervaring leerde hem hoeveel verschil goede begeleiding, techniek en geduld maken. Daarom begeleidt hij jongeren niet met snelle schema's of prestatiedruk, maar met een professionele basis die jarenlang bruikbaar blijft — lees meer over fitness voor jongeren.

Vóór corona draaide Atlas Training op volle toeren. Het obstacle team was levendiger dan ooit, we deden mee aan wedstrijden door heel Europa en de groep groeide gestaag. Toen kwam de lockdown — en viel alles stil. Alle evenementen werden geschrapt, leden haakten af en de motivatie verdween als sneeuw voor de zon.

Ik was daar klaar mee. Als coach voelde ik me verantwoordelijk voor mijn leden. Doelen stellen is voor mij als coach enorm belangrijk — en juist in die periode was het voor mijn leden cruciaal om iets te hebben om naartoe te werken. Zonder doel geen motivatie, zonder motivatie geen beweging.

Dus bedacht ik mijn eigen evenement: een complete Ironman triatlon in de buurt van Den Bosch. Speciaal voor mezelf en mijn leden. Iedereen kon een deel van het parcours meedoen — zwemmen, fietsen of hardlopen — om toch te blijven trainen. Compleet met medailles en alles erop en eraan. "Er moest iets gebeuren", vertelde ik aan het Brabants Dagblad, dat er een artikel over schreef.

Na de coronacrisis is het obstacle team helaas nooit meer geworden wat het ooit was. Maar die periode heeft me wel geleerd om creatief te denken. We hebben sindsdien andere manieren gevonden om samen te trainen — en die mentaliteit van aanpassen en doorgaan zit nu in het DNA van Atlas.

De Celtman Xtreme Triathlon in Schotland is een van de zwaarste triatlons ter wereld: 4 km zwemmen, 186 km fietsen en een marathon van 42 km door de bergen. Negen maanden lang heb ik hier naartoe getraind — gemiddeld 16 tot 18 uur per week.

Drie keer per week lag ik om 07:00 uur strak in het zwembad om vóór mijn eerste klant al een zwemtraining te voltooien — zonder één sessie te skippen. In de weekenden ging de wekker om 04:30 uur voor fietstrainingen van vijf tot zes uur, soms volledig op de indoortrainer. Daarna volgde direct een hardloopsessie — een zogeheten brick training. Een heel dagdeel in één keer.

Een gemiddelde trainingsweek bestond uit twee functionele krachttrainingen, drie fietstrainingen, drie zwemsessies en drie hardloopsessies. Daarnaast wilde ik als eerste ter wereld de marathon lopen met een doedelzak op mijn rug om op de finish te spelen. Ik heb ermee getraind en was er klaar voor.

En al die tijd ben ik geen enkele les gestopt met lesgeven aan mijn leden. Elke training ging gewoon door — met volle energie en passie. Tijdens de zwaarste trainingsweken moest ik mijn eigen belasting strikt plannen, terwijl de kwaliteit en veiligheid van klantbegeleiding altijd voorop bleven staan.

Het ijskoude water van Loch Torridon? Volbracht. De 186 km door de Schotse Highlands? Volbracht. Maar het laatste onderdeel — de marathon over extreem bergachtig en moerassig terrein — werd mijn achilleshiel. Dat kun je in Nederland simpelweg niet trainen. De cut-off heb ik niet gehaald.

Voelt dat als een nederlaag? Nee. Ik heb alles gegeven, mezelf tot het uiterste geduwd en gelééfd. Soms bereik je je doel niet — zelfs als je er keihard voor traint. Dat is geen falen. Dat is menselijk zijn. En juist dát maakt me een betere coach.